Magasinett

Utskrift

Løveidungdom

Skrive av Mette Karlsvik .

 Illustrasjon frå framsida av boka.

Det er ikkje berre sosiale grunnar til at ungdommen omfamna Cecilie Løveid då ho flytta attende til Bergen for eit par år sia.

Uansett kor Cecilie Løveid flyttar, har ho ungdommen med seg. Om ho flyttar seg i tid, gjennom åra, tar ho jenta med seg. Då ho flytta frå København og heim til Noreg, då sto Erlend O. Nødtvedt, Henning H. Bergsvåg og andre ungdommar og venta på henne, den nye leikekameraten sin. Dei løfta litt på henne, og Løveid løftar dei no, i den nye boka si, Flytterester.

 

Flytterester  Dikt, 68 sider  Cecilie Løveid  Kolon Forlag (2012)Som ei svært langsam brevveksling, er samtala mellom Løveid og sjelssyskena hennar. Konkrete døme er desse dedikasjonsdikta til kunstnarar som nemnte Bergsvåg, men også til Mari Slaatelid, Maurice Sendak, søstrene Brontë, Munch, og så vidare; daude, eller, som Løveid sjølv: i høgaste grad levande. Løveid er ei dansejente, dansestøl, bunadskledd, ei bunadssølje, Løveid, og BLY, kvifor tenkjer eg no på Robert Bly, det handla om sølv, lin, liv, død, katter, regnbogar, om alle verdas små og store ting, det er kva Løveid fyller dette flyttelasset Flytterester med. Eit høgst vitalt dokument om livet som har vore, livet som er, og til Henning H. Bergsvåg skriv Løveid: Diktere burde vært fritatt for livet// Er det ikke nok at de må ligge foran hele tiden; skrive om kjærlighet før de har opplevet noe som helst// skrive om den forsvunne hatten sin før den forsvant/ Skrive om døden før de har opplevd den// Diktere burde slippe å ha kropp, sykkelhjelm (...)

 

Du treng ikkje kjenne diktaren ho dedikerer diktet til for å ha glede av det. Du kan likevel grine eller le. Og er du usikker på kva som er rett, om du skal flire eller le av døden, kjærleiken, alt det største i livet, då er det muleg å spørje Cecilie Løveid om det. Ho gjer seg ikkje vanskeleg, utilgjengeleg, mystisk. Ho er mystisk, og akkurat så tilslørt at det blir pirrande og lekkert. Mykje av det ho skriv skjønner eg ikkje. Men le kan eg likevel gjere, eller gråte. Løveid er ein står humorist. Trudde du ho var diktar? Det er det Steinar Opstad som først sa. Kollegaen hennar, ein anerkjent diktar, essayist, litteraturkjennar, var den første til å setje ordet dikt på ei bok av henne. Det var i 1999, då han samla tekstar av Løveid til Mykt glass, og kalla det dikt i samling.

 

Opstad skriv Løveid inn i eit enno større fellesskap, større enn den av dei ho dediserer til. I essaysamlinga Himmelretninger, også den frå 2012, skriv Opstad om Løveid. Han skriv henne inn til dei verkelege pionerane, dei som elles er vanskeleg å plassere, men som kan samlast i dette, at dei er verkeleg originale, ekte geni. Løveid nærer ikkje berre frå eige bryst, men også frå biletkunst – og teatervitskapsutdanning, eigen lesing, og livets lære. Og dette livet, det som ho skriv om, i diktet til Bergsvåg, korleis går det vidare?

 

Diktere burde slippe å ha flytevest, sende pakker, gå på trening, pante flasker, gå nem med søppel/ Diktere burde slippe å finne navn på babyer, rydde gangen, hente post// Hva skal dikteren med eget liv?// Men alt som ligger fremme på diktermuseene stjeler jeg// Er spesielt stolt av puten med løkmønster som jeg stjal fra George Sand// En fugl som trekker et tog stjal jeg fra deg

 

Bergsvåg har svart. Og samtalen sluttar ikkje. Han vil halde fram i det lange og i det breie; trådar av han vil bli plukka opp av andre, nye, gamle, erfarne, modernistiske eller barokke, minimalistar eller maksimalistar, og få nye formar, lage mønster eller ikkje.

 

Mønster på mønster ingen har tinga

Klistrar seg på kvar yte

 

Mordarar har blometapet

Blometapeten min er dottertapet

 

Dotterformene er vakre, svirrande, svinsar forbi

som svarte strekar, brustne skugger

 

Dottermønstre endrar seg støtt

Mellom dei er Dotterrapport

 

Det må gjentakast,

seier vilkåret. Han er i skuld med Gud

 

Tapet fortsett ikkje forteljinga

Tapet fortel om att, falmar, får folk til å dra den av

 

Kan ein leve utan kjærleik?

Jau, ein kan leve utan kjærleik, seier eg,

 

nattefrosen naken.

Også under dyna er det mønstre.

 

Jau. Dette var mitt svar til det første diktet i boka til Løveid,

"Dattertapeter". Det var ikkje å gjendikte henne til nynorsk. Straks ein endrar så mykje som eit ord, ei linedeling i eit dikt av Løveid,

då blir det ei heilt ny historie.

Eg vil berre snakke litt med Løveid, eg. Vere med på flyttelassa.