Magasinett

Synsingar

Utskrift

Den fyrste gong

Skrive av Jostein Avdem Fretland .

Foto: frankieleon/Flickr/CC BY 2.0

På mi stendige leiting etter kunnskap fryktar eg av og til at eg har gjort meg sjølv nummen for den opplyftande rusen ein fær av å læra noko heilt, blenkjande nytt.

 

Eg hadde besøk i helgi. Systerson min på eitt og foreldri hans tok inn den vesle leilegheiti vår, og kvar morgon i åtte-tidi kom han stabbande inn i stova for å vekkje oss, da hadde han vore vaken eit par timar allereie. Kraup opp på den høge luftmadrassa vår, avviste kjærleg våre forsøk på å distrahere han, og kjempa seg på sviktande underlag bort til vindauga, der han kunne fylgje med på alt det spennande som hende utanfor. Du kan tenkje deg kor grått det vart for oss måndagsmorgonen, da me laut attende til den trauste mobilalarmen.

Éin av dagane fekk eg hjelpe han å feste blikket sitt på eit fly for fyrste gong. Han vart gripen av den vesle formi på himmelen, peikte og gapa om kvarandre og fylgde formi med augo heilt til ho forsvann under synsrandi. Neste gong eit fly kom forbi gjentok alt seg, identisk.

Det var ikkje den einaste debuten på turen. Han har akkurat lært seg å gå, så på London-ferie fekk han både sine fyrste skor, fyrste boblejakke, fyrste gåtur ute og fyrste møte med ein leikeplass. Han brydde seg ikkje om leikeapparati ein gong, berre sanden i seg sjølv var ei så grensesprengjande oppdaging at han verken hadde tid til oss eller noko anna, berre sanden. Og flyi, som han gapte etter kvar gong dei dukka opp på himmelen.

Dei siste åri har eg floge mellom London og Oslo så mange gonger at det er vorte fullstendig rutine for meg. Eg kan alle triksi, gjer alt rett i sikkerheitskontrollane, er supereffektiv i innsjekkingi og kan flytogrutene utanåt. Eg har ikkje berre sett opp, men vore der oppe mange gonger, floge over huset vårt og sett ned.

Slik er vaksenlivet. Me veit kva ting er, og treng ikkje å undrast over det. Kan ikkje undrast over det. Som eit ektefødd barn av informasjonsalderen, lærer eg nye ting absolutt heile tidi, men det er lite som er fullstendig nytt, lite som eg aldri kunne førestilt meg eller fatta før. Slik det må vera å sjå eit fly for fyrste gong. På mi stendige leiting etter kunnskap fryktar eg av og til at eg har gjort meg sjølv nummen for den opplyftande rusen ein fær av å læra noko heilt, blenkjande nytt.

Eg veit eg bed om mykje. Eg vil alltid ha i pose og sekk, og særleg det eg aldri kan få. Men eg tykkjer det er noko i det, det har ein eigen dåm: Å lyfte blikket for fyrste gong og sjå at det røyver seg der oppe.