Magasinett

Synsingar

Utskrift

Det er djupe gliper mellom putene i sofaen vår

Skrive av Mette Karlsvik .

 Foto: Alan Stanton/Flickr/CC-lisens

Den tredje teksten i serien om Bror og Søster. Dei to førre kan de lese her og her, og som handlar om makt og språk. Også denne eit påfunn. Heller ikkje denne likesæl. 

 

Herregud, seier Søster.

Hysj då, seier eg, og spør kva det er, om det var noko ho gjorde i går kveld, i natt, noko ho brått hugsar? spør eg.

Eg gjorde ikkje noko i går, seier søster.

Det gjorde du vel, seier eg.

Du drakk i går, og då gjorde du vel eitkvart, seier eg. Ikkje noko, seier Søster. Kva då Ikkje Noko, seier eg.

Det er ikkje min skuld, det er Facebook, seier eg.

Kva som er Facebook sin skuld? seier eg.

At det vart tull, seier Søster, og pælmer mobiltelefonen sin i puta, forbannar sofaen og smågodt, TV og det lune lyset frå lampa i hjørnet.

Søster trekk seg bort i skuggen i kråa. Eg famlar i mørkret, leiter etter det rette å gjere og seie. Og finn kva mor vår, velsigne ho, pleidde å gjere til meg då eg var i den alderen. Eg seier til Søster: 

Hugs at eg er glad i deg, seier eg; Same kva du skulle finne på, så vil eg, som Bror din er, vere her for deg, seier eg. Og då brest det for Søster. Ho hikstar om den du du dumme fjesboka som får henne til å chatte med fyrar, fortel ho, og eg bryt av Eldre fyrar? seier eg.

Ordfyrar? seier eg.

Ja, ordfyrar, seier Søster; Dei fyrar meg opp, og får ord ut av meg, seier Søster;

Det blir så lett flørting, seier Søster.

Flørtar han med deg? seier eg.

Ja, og eg flørtar med han, seier Søster, og hikstregret, no. Gret og pustar, grin og roar seg. Og då, når ho har tørka tårane, då blir auga henne store og klåre, og ser liksom eitkvart sant.

Ho seier Det er ikkje han sin skuld, seier ho. Det er ikkje din sin skuld heller, seier eg.

Det er så lett å bli rive med, å skrive ting som ein trur at det er forventa at ein skal skrive, seier eg. 

Det er Fjesboka sin skuld! seier Søster, og er oppe i det igjen, ho fortel om korleis ho gjer seg søt seg der, på Facebook, at ho leier han utpå, flørtar, seier ho:

Men når eg kjem på Skuleballet og treff han, seier Søster, og eg bryt av igjen;

Treff kven, treff læraren din?

– Nei, nei, seier Søster.

Læraren min var ikkje der. Nina pleier å vere vakt på Elevkveldar, seier Søster, sint, kanskje av avbrytingane mine, og ropar Rævvafjesbok, seier at ho hatar Facebook, antydar at Facebook får henne til å framstille seg sjølv betre enn ho er, søtare enn ho er, og at ho ikkje kan leve opp til det i verkeleg liv, at ho er så mykje meir sint, då.

Men, seier eg då: Kanskje må du gå i deg sjølv, seier eg.

Du er idiot, seier Søster.

Eg prøver å vere sakleg då, og peiker på mønsteret, at det ikkje nødvendigvis er noko utanfor henne som er problemet, seier eg, og ser det heile utanfrå, og difor så mykje, mykje klårare:

Det byrja då ho las på www.slimshady.com at Enimem er kristen og ber kvar dag. Søster hengte ein stor plakat av Enimem over senga si då, og eit kjede med kross på om halsen. Så byrja ho å lese om gudar, alle slags gudar. Men så mykje meir kjenslevar vart ho ikkje. No var det om å vere overmenneske. Ho byrja med gymnastikk og meldte seg inn i turnlaget. Men frå turnlaget vart ho snart kasta ut fordi ho alltid ville bli løfta på, vere prinsessa som dei andre i laget skulle løfte mot slutten av koreografien. Følarane hennar ligg alltid der ute, hos dei andre, og til langt utanfor dette landet. USA, helst, der alle er så flinke, synest Søster, alt er så profft, synest Søster.

Og korleis endte det då, på Elevkvelden? spør eg.

Eg møtte han fyren eg likte. Og byrja å krangle, seier Søster.

Du kranglar med alle, seier eg.

Nei, seier søster. Du kranglar med meg, no, seier eg, og drar på meg den skotsikre vesten, gjer meg klar til angrep. Men Søster blir iskald og roleg, og flyttar seg frå sofaen til stolen, den på andre sia av bordet.

Det er også å bidra til konflikt, seier eg. Det er ein demonstrasjon.

– Du byrja, seier Søster.

Alltid byrjar den andre, seier eg. Ja, seier Søster. Og no hadde Facebook skulda, seier eg. Fjesboka, seier Søster. Du må møte gutane i dagslys, ikkje på sosiale medier, slutt med dette internett, seier eg. Sosiale medier, seier Søster, og spør meg:

Kva synest du at eg skal gjere då?

– Ta ein kaffi med han, og om du liker han, gå på diskobar, seier eg.

Diskobar, kva er det? seier Søster, for ho bryt ut i song, ein song frå i går kveld, sikkert Sorry baby ikkje ta det ille men bilda på Facebook gir ikkje heile bilde, seier ho, og seier:

Eg veks opp med internett, brutter. Eg har lært å bruke Facebook og Internett. Eg lar det ikkje bruke meg. Eg forsvinn ikkje inn i det. Eg bruker det litt, før eg går ut og møter folk. Mens du og dei du vaks opp med, de er ikkje like flinke med sosiale medier, seier Søster.

Eg seier:

Men du har litt att å lære. Og startar ein ny runde krangling. Eg veit jo kva eg gjer. Smarttelefonen hennar blir liggande mellom sofaputene.